1-029. dziś już oddycham.

 Uprzejmie donoszę, że funkcjonuję w popapranej, dysfunkcyjnej i patologicznej rodzinie, BO
 Luśka gania Mańka, Maniek gania Luśkę,  Erna gania oboje, a Matkajadwiga krzyczy na całą wiochę Lucynka, Lucynka łer ar ju, czy w krzakach ? oraz na Lucynkę

a wczoraj była premiera
i chłonęłam każdą chwilę, każdy wybuch śmiechu i każdy zarejestrowany szloch
dobiegający z sali podczas spektaklu.
a  przed premierą  trwały niespieszne przygotowania,
za oknami szalała burza i już się bałyśmy, że nikt nie przyjdzie...i taki obraz zapamiętam pod powiekami:
Pani Krysia prasująca białe szmaty i kiece aktorek, zapach prania i prasowania, zapach kawy i ciasta
rozmowy i papierosy i to podekscytowanie. motyle w brzuchu. czekanie na przyjaciół i rodzinę.
ciepłe słowa od  tej wielkiej teatralnej rodziny pisane i szeptane...
Przypomniał mi się czas premier pierwszej Formy, zwłaszcza ta z pieczeniem ciasta i obcinaniem włosów, żeby Kindze było lepiej. Żebyśmy byli razem z Nią, bo najpiękniejsze, co może człowieka
 w życiu spotkać, to przyjaźń i bycie z drugim człowiekiem.
Jej rodzina naciskała na inne zajęcia, na naukę, na naukę języków zwłaszcza i szkoda było marnować czas na teatr. Potem nic się już nie liczyło, zwłaszcza przyszłość, której nie miała, liczył się drugi człowiek i jego wsparcie i współodczuwanie i trzymanie za rękę...

Recenzja:

"Dupokreacja, dupkokracja, dupokracja..." jak zwał tak zwał, w każdym razie nowy spektakl FORMY, to brawurowo odegrana historia własna, którą Pani reżyser i aktorki odważyły się wystawić do oglądu publicznego i poddać publicznej ocenie. Naprawdę piekielne posunięcie  i wyjątkowo wredne ale ze wszech miar zrozumiałe. Widownia zorientowana w temacie (i niezorientowana też), turla się ze śmiechu i odprawia owacje prawie na stojąco, oraz nie wierzy własnym oczom i uszom,
że można tak pięknie i z wdziękiem dopieprzyć ze sceny. Piękny plastyczny obraz, tu Pani reżyser nawiązała  do swoich spektakli "Między dzieckiem a dzieckiem" i  "Miłość jest apetyczna jak drożdżowe ciasto" dopełniają świetne, głównie własne teksty aktorów i reżysera, profesjonalna gra Ani i Michaliny, rewelacyjne poczucie humoru i bardzo dobra muzyka, w punkt dobrana do przedstawienia. Od pierwszych chwil spektakl oczarowuje - maszyneria rusza w doborowym towarzystwie Kieślowskiego, by potem było jeszcze lepiej, szybciej i mocniej, a  kiedy wydaje się, że już nie możemy śmiać się więcej i głośniej, to się okazuje, że są jeszcze w nas pokłady tego śmiechu z bebechów, z trzewi, z samego środka i przez łzy też. Bo to nie tylko bardzo zabawny ale też bardzo mądry spektakl. Jak to u FORMY."
Genowefa Sztombke w imieniu widowni.

 Genowefa Sztombke- absolwentka WOT  warszawskiej Akademii Teatralnej, publikuje w Niezależnym Teatrze, bywa jurorem, reżyseruje spektakle bardzo alternatywne.
zna się.