o zepsuciu. i o blogowych frustratkach.

amerykańska jakość ich mać, blogger nadal zepsuty, nie aktualizuje. a ja nie mam czasu zwyczajnie sprawdzać, czy aby ktoś nie napisał. nie wiem czego tam jeszcze nie robi. lubię gdy życie mi się ułatwia, nie utrudnia. nie histeryzuje i wyrywam włosów z głowy ale wkurwia mnie bylejakość we wszystkim. 

*

Będę uprawiać tykwy. I malować je. 

Siedzimy na ganku z kieliszkiem różowego tym razem. i ja zostawiłam ten dzień za sobą...  w sumie nawet fajny. ale oczywiście  nie może być idealnie. Wentylator właśnie naprawiony przestał działać po 5 minutach a wypał poszedł i nie było odwrotu... Domyślam się, że dziś panisprzątająca dostanie zawału. bo piec się wyłączył i będzie wył.

[cieszyłam się, że nareszcie włączę wypał i zobaczymy co się wydarzy. ach już by się mogło to niekończące się never ending story skończyć. 

bo mnie wkurwia.]

Spotkałam się z Miśką, która właśnie wróciła z Rzymu, Madrytu, Barcelony. w cukierni nowo otwartej. było słodko-gorzko. Zostawiam sobie już niewiele osób do przejmowania się nimi, ich życiem i problemami, wśród nich jest Miśka. młoda dzielna dziewczyna. po łódzkiej filmówce. która walczy o siebie, o pracę, o marzenia i z dramatami rodzinnymi. 

- Miśka, czy ty też gubisz się na centralnym w Warszawie, pytam

- tak, cały czas...

- jak to jest do diabła, że człowiek lata po świecie, ogarnia biglotniska a na warszawskim pekapie czuje się, jak w labiryncie, czy to szaleniec projektował? czy co.

Siedzimy więc wśród obficie kwitnących kwiatków, w powietrzu czuć jesień. ciepło choć wietrznie a wieczór powoli zapada...

Dostałam szczepkę tej niezwykłej hoi o sercowatych liściach. 

a na stole w kominkowym stoją łupy czyli jabłka z dzikiej jabłonki polnej i słodkie winogrona.

 i teraz idę na spacer, bo znów przyjemnie letnio i ciepło. i szybka decyzja, jadę na rowerze:-) do teatru.

[a o blogowych frustratkach będzie następną razą i to absolutnie nie w kontekscie ostatniej dyskusji o telefonach]