Heniek by się zdziwił.

Dzień wczorajszy był pięknie męczący.

    Teatr Muzyczny w Gdyni jest moim ulubionym miejscem na mapie Miejsc Ulubionych. W Gdyni byliśmy sobie dużo wcześniej, poszłyśmy do knajpki przy plaży na winko półwytrawne czerwone i drina, no bardzo smakował mi zestaw lekko gazowany limoncello plus proseko, woda gazowana i owoce. a potem już cztery godziny Quo Vadis. z 20 minutową przerwą na lemoniadę. Powrót po 24ej. i w pielesze od razu. Naczelnik był na bursztynie i spał na dole. i ja się nareszcie wyspałam :-)

*

Spektakl wyszedł im monumentalny, ale wiadomo Kościelniak, dla mnie reżyser wiodący:

POWIEŚĆ HENRYKA SIENKIEWICZA W NOWYM WYDANIU

 

„Wartka akcja, krwiste postaci, wyrazisty wątek miłosny, ciekawa polemika tego, co przemija z tym co nadchodzi oraz krwawe widowiska to mieszanka, która od lat porywa czytelników. „Quo vadis” to epopeja, która aż prosi się, aby przenieść ją na deski sceniczne. Właśnie musical - jako forma teatru totalnego - będzie w stanie poradzić sobie z jej rozmachem, wielowątkowością, licznymi bohaterami i żarliwymi uczuciami.

Od wieków podlegamy temu samemu mechanizmowi dziejów, tak dobrze przedstawionemu w „Quo vadis”: powstań z kolan, zyskaj wolność, zdobądź władzę, stwórz dyktaturę, upadnij, bądź gnębiony, powstań z kolan... Taki filtr nałożony na dzieło polskiego noblisty umiejscawia akcję powieści nie tyle w Rzymie, co jakby na odwiecznej cyrkowej arenie...Efektowny taniec, oszałamiające partie wokalne, dynamiczne chóry i oczywiście powalające zadania zbiorowe! „Quo vadis" - do zobaczenia w teatrze!”

... ze wszystkim się zgadzam, co napisał reżyser.

Miejsce akcji, to współczesny monumentalny minimalizm na scenie, przeplatany Kabaretem. Cyrkiem. Areną. z efektami łał bo i maska lwa świetna i byk z gołą Ligią, też spektakularny. Mundury i skojarzenia rodem z faszystowskich Włoch, niż starożytnego Rzymu. zresztą Neron był podobnym bufonem, jak Mussolini. tylko bardziej ... utalentowanym, owszem mordował, wchodził w kazirodcze związki, ale nie był w tym odosobnionym Cesarzem. Historyczniekronikarsko dostaje mu się od chrześcijańskich autorów, którzy zakrzywiają rzeczywistość, w tym Heńka, za wrzucanie chrześcijan na arenę. no ale okrucieństwo było stałym elementem wiecznego miasta i imperium. generalnie Neron nie był taki, jakim go wykreowano, i wykreował też nasz rodak. a chrześcijanie znów nie byli tacy lukrowani, to już na prawdę przesada.

i w spektaklu tylko akcja sienkiewiczowska troszeczkę przeszkadzała. ale reżyser zrobił co mógł, żeby był jak najmniej Heńka w Henryku. i jego swobodnej i tendencyjnej interpretacji historii. 

[Owszem Neron był uzdolnionym aktorem i poetą, owszem nie spalił Rzymu dla kaprysu artystycznego a w każdym razie nie jakoś specjalnie. pożary były normą w tamtych czasach. iatakdalej. ale ja nie z wykładem historycznym dziś przyszłam]. 

otóż Sroka, no sroka była przezabawna. to jakby kościelniakowa alegoryczna postać, która funkcjonuje jako obserwator i uczestnik rzymskiej społeczności. Sroka wpisuje się w nowoczesną, dynamiczną wizję świata przedstawionego jako arena, na której toczy się walka o władzę i przetrwanie.

Gdyż w naszych głowach wizja Rzymu jest mocno skrzywiona przez katolicki filtr. tymczasem z ust Pertoniusza podło sporo dobrych cytatów. i wreszcie poita:

 uniwersalna refleksja nad odwiecznym mechanizmem dziejów, w którym ludzkość nieustannie powtarza ten sam cykl: powstanie z kolan, zdobycie władzy, stworzenie dyktatury, upadek i ponowne...

Serdecznie polecam

*

Lofoty wrzuciłam. po prawej, jako kontynuację wyprawy kamperowej. która zaraz skończę wrzucać w całości. i zabiorę się za pozostałe w 2025.

Czy już pisałam, że bym kampera kupiła? i  w zasadzie kasa jest...na małego. Akurat w naszym przypadku, to by się przydał i sprawdził. Wprawdzie dużo latamy no ale po Europie to sobie można pojeździć i po kraju tutejszym. 

Jadziemy w przyrodę, bo warto. teraz 18 na blacie. dobrej zabawy.