a dziś właśnie tak.

 Matkajadwiga nic nie wie o sprawie istotnej.

zdjęcie z mojego ulubionego bloga

tymczasem wczoraj nadal stupor. 

zbieram się. powoli. moje ciało mnie hamuje. mówi nie dam rady więcej ...

Dzieciaki moje szkolne i moi instruktorzy ... po cichu, po kryjomu się cieszą, że widmo mnieniebycia się oddaliło. smucą, współczują i po ludzku cieszą... że będę z nimi. w tym najcięższym/świątecznym odcinku roku. że będę z nimi na wigiliach, konkursach, kolędowaniach. i ja to doskonale rozumiem, sama się martwiłam tym terminem. że najchujowszy z możliwych. a tu proszę może być jeszcze chujowszy...okazało się. no ale podziękowałam.

*

Dziś wstałam wcześnie, bo wczoraj, po 12 godzinach stuporu w pracach, telefonach od przyjaciół i tłumaczeniach, padłam po 22 - ej razem z Naczelnikiem. Wstaję, schodzę na dół, włączam ekspres. włączam ogrzewacz na mleko owsiane. karmię koty. Wypuszczam Ciri, zaskoczona wdzierającym się zimnem i bielą za szklaną ścianą tarasową. 

Zasypało nas. gradem, twardymi białymi kulkami. dobrze, że wczoraj w przypływie przytomności, na noc schowałam wszystkie chryzantemy do obory. bo mroziło też. Na dzień będę wystawiać i dekorować przeddomie na bordowo. albo wstawię do domu. stoją już w teatrze i klasie mojej i dają radę. obok ceramicznych i prawdziwych dyń postoją.... jak długo się da ale wiadomo kusi, już kusi... 

BO

Zapachniało świętami. Lubię ten zapach. i chcę odświętnych dekoracji, zapachów świerkowo-sosnowych i piernika i czekolady, prezentów i choinek i światełek. zaraz wykopuje malutką choineczkę, sosenkę do donicy, jako świąteczny wystrój.  

dopóki jeszcze mogę, bo ziemia nie skamieniała? 

[w głowie, bo na razie Stupor, zamawiam olejki naturalne do ciała, wanny w świątecznych zapachach. komponuję prezenty dla przyjaciół, znajomych i rodziny... pojedziemy na święta z Ciri do MJ, bo potem Oni przyjeżdżają do nas na dwa tygodnie w styczniu. resztę wolnego spędzimy z przyjaciółmi, jedząc, pijąc grzańce z pomarańczami. będzie pięknie. TAK na pewno będzie pięknie]

Zimę lubię najbardziej przez okno :-) w fajnej knajpce w górach. I trochę tęsknię za nartami. 

Teraz pół dnia spędzę w łóżku, sprawdzając zaległe prace i przytulając OBOWIĄZKOWO kilka lekcji angielskiego. może potem zanim się ściemni, nałożę czapkę na nieufarbowane włosy i kurtkę i rękawice wełniane i pójdę chyba w siną dal.... w pola lasy bez obawy, że się przeziębię, cos złapie, złamię nogę, rękę, będę miała gila, a jutro pojutrze zapadnę sie w galerie handlowe bez obaw, że covid, kraken i inne zarazy mnie dopadną. się wykrzyczę w tym lesie albo na polu, spuszczę parę gniewu i bezsilności.

 A w łikend napijemy sie pierwszego zimowego grzańca z przyjaciółmi. 

ps

Echo, to co mamy aktualnie za oknem nijak się ma do Twoich klimatów ale zawsze coś :-))